باید کهن شهر کوزه کنان را دوباره بشناسانیم

باید کهن شهر کوزه کنان را دوباره بشناسانیم
 مهر ۱۲, ۱۳۹۹  goroob online  گزارش , دسته‌بندی نشده
باید کهن شهر کوزه کنان را دوباره بشناسانیم

باید کهن شهر کوزه کنان را دوباره بشناسانیم

گفتگو با جلیل جهان پور کوزه کنانی، شهردار کوزه کنان

کوزه کنان شهری است در حدود ده فرسخی تبریز، با جمعیتی در حدود 10000 نفر. این شهر در قسمت غربی شهرستان شبستر و در مرکزیت بخش موسوم به گونئی مرکزی قرار دارد. یاقوت حموی در  معجم البلدان آوردهاست که در کوزه کنان ۰۵ خانوار زندگی ۷ میکنند. مسلما این ارقام قابل توجه و در واقع حکایت از قدمت و اهمیت کوزه کنان دارد. کلاویخو در سفرنامه خود راجع به این  شهرآوردهاست که: شب را در کوزه کنان که- سابقا محل بزرگی بوده و فعلا بیشتر قسمت های آن ویران است- خوابیدم. گویند باعث این ویرانی، امپراطور طغتمش خان بود که از امیر تیمور شکست  یافت و از قدرت افتاد. چون از جنگ برگشت توان ساخت و بازسازی شهر را نداشت…

از جمله مشاهیر این خطه میتوان از: نقشبندی کوزه کنانی، ملتجی کوزه کنانی، خاوری کوزه کنانی و ملا ابو محمد کوزه کنانی ملااحمد کوزه کنانی وحاج کاظم کوزه کنانی و… و حاج مهدی کوزه  کنانی- رجل مشهور قاجار و بزرگمرد و مغز اقتصادی انقلاب مشروطیت که خانهاش در تبریز به خانه مشروطه شناخته شده و تاکنون پابرجاست- نام برد. اهالی شهر معتقدند- همانگونه که از مرحوم  آیتالله نجفی مرعشی روایت شده- بعد از اسلام سه سادات اصیل به آذربایجان قدم نهادهاند که از آن سه یک نفر در کوزه کنان سکنی گزیده و از این جهت کوزه کنان را دروازه سید نیز نام نهادهاند.  کوزه کنان- همانگونه که از نامش پیداست- مهد سفالگری بوده چرا که در حفاریهای مختلف این شهر کوزههای بزرگی که غالبا درحدود ۰ لیتر آب در خود جای میدهند و به ضخامت – سانتی متر ۶ ۷ ۱  بدست آمدهاست. به هنگام حفاری زمین در این منطقه و یا به هنگام کشاورزی در اراضی همجوار با خرابه آثار سفالینه زیبا و قابل توجهی بدست آمدهاست. کوزهکنان دارای چشمههای متعددی  یباشد که از  مله آنها هادی کهریز و تازه کهریزو تازه کهریز و خواجه علی کهریز و آقا علی کهریز و قنات جوت شور وتک شور وحمزه کهریزی و خان کهریزی وچشمه سار کبوترعلی چای کوزه کنان میباشد. در این بین احیای کوزه کنان قدیم با پیشینه ای تاریخی و فرهنگی و پتانسیل های سرشار سیاسی، اقتصادی و معنوی ضرورتی اجتناب ناپذیر و مطالبه ای عمومی است، و بازآفرینی ظرفیت های  گوناگون باید کهن شهر کوزه کنان را دوباره بشناسانیم گفتگو با جلیل جهان پور کوزه کنانی، شهردار کوزه کنان این کهن شهر قدیم یک راهبرد  اساسی و عملیاتی و توجه ویژه متولیان فرهنگی و  سیاسی استان و همچنین نگرش جدیدی به مقوله بوم گردی و توریسم پذیری می طلبد که در این گفتگو مهندس جهان پور کوزه کنانی بر روی آن تاکید ویژه ای داشت.

بنابراین بر همین اساس، از  جهان پور کوزه کنانی در باره عوامل رونق کوزه کنان در طول تاریخ می پرسیم. این که چه مزایایی به کوزه کنان چنین اهمیتی بخشیده است؟

جهان پور: کوزه کنان قدمت طولانی در طول تاریخ دارد و از دیر و باز مطرح است. من مورخ نیستم تا بگویم که این قدمت به قبل از اسلام و یا به قبل از میلاد می رسد اما به هر حال آثار و بناهای  قدیمی، مساجد و معابد و بتکده ها، آب انبار، مسجد جامع، مصلی، درخت نارون 700 ساله و یک سری از  غارهای قدیمی همگی نشان از رونق کوزه کنان در زمان های قدیم داشته است. این رونق  زندگی در کوزه کنان در اثر دو عامل بوده است، این دو عامل چیزی نیست جز همجواری با رودخانه «کبوتر چای » و وجود  منابع غنی خاک رس و دیگری حضور اساتید خبره و هنرمندان سفال. امروزه  بارها مشاهده شده که در با کمی خاکبرداری در اطراف شهر  جهت ساخت و ساز، ساختمان هایی زیر خاک دیده شده که حاکی از این است که شهر کوزه کنان قبل از تخریب- زلزله ها خصوصا زلزله تبریز سلماس- خود تا چه حدی گسترش یافته بود. متاسفانه ما این  همه آثار و قدمت را در این شهر به بهانه های مختلفی فراموش کرده ایم! آب انبار ما فراموش شده و در حال نابودی ست. حمام  قدیمی ما را تخریب کرده و به جای آن خانه بهداشت احداث نموده اند! اخیرا فردی به شهرداری مراجعه کرده و برای ساختمان 350 ساله درخواست پروانه ساخت می کند. اگر منِ شهردار از شهر دفاع نکنم و از مردم خواهش نکنم که باید بناهایی مثل این را حفظ کنند،  همگی آنها از بین خواهند رفت.

– پس نقش سازمان میراث فرهنگی در این میان چه می باشد؟ چرا این همه موارد تا به حال شناسایی و بازسازی نگردیده اند؟

جهان پور: در ابتدا از فعالیت های این سازمان تشکر می کنم ولی اگر بخواهیم بر اساس شاخص ها عملکرد این سازمان را در دو استان آذربایجان شرقی و همدان ارزیابی کرده و قدمت صنایع دستی  در همدان و کوزه کنان را مطالعه کنیم، آن زمان متوجه خواهیم شد که مسئولین سازمان صنایع دستی استان همدان در این راستا چه اقداماتی کرده اند و مسئولین سازمان صنایع دستی استان ما  چه عملکردی داشته است! نگاهی که باید به صنایع دستی کوزه کنان وجود داشته باشد، متاسفانه نگاه واقعی و عملگرایانه نیست چرا که بزرگترین و مهمترین صنایع دستی استان در کوزه کنان قرار  دارد. در زمینه تاریخی باید عرض کنم که متاسفانه هیچ مسئولی به این فکر  نیفتاده که کوزه کنان هم نیاز به کاوش باستان شناسی دارد در حالی که این شهر از پتانسیل های زیادی در این راستا  برخوردار است. باید کهن شهر کوزه کنان دوباره شناسایی گردد.

– جنابعالی تا به حال این موارد را از سازمان میراث فرهنگی استان درخواست نموده اید؟

جهان پور: حتما که چنین درخواست هایی در سابقه مکاتباتی ما وجود خواهد داشت. و پس از حضور در سمت شهرداری کوزه کنان ارتباط تنگاتنگی با نمایندگی میراث فرهنگی، صنایع دستی و  گردشگری شهرستان و استان دارم. کوزه کنان و صنایع دستی آن، منحصر به فرد است. ای کاش در گام اول انقلاب و در طول این 40 ساله اخیر یک بار هم که شده کوزه کنان به صورت اساسی مورد  مطالعه قرار داده می شد. اگر از صنایع دستی این شهر حمایت می شد سفالگرهای ماهر روی به مشاغل دیگر و کاذب نمی آوردند. خود شما در بازدید میدانی شاهد بودید که ما از این توانایی  برخورداریم که این همه اجناس تولیدی شهرمان را هم صادرات نماییم و هم در شهر خودمان بفروشیم. این امر نشان از پتانسیل و ظرفیت صنایع دستی در این منطقه دارد. این نشان می دهد که تا  چه حدی صنایع دستی این منطقه می تواند در اشتغالزایی و ایجاد ارزش افزوده نقش داشته باشد. مسئولین مرتبط با موضوع باید خود را موظف بدانند که کارگاه های صنایع دستی این شهر را احیا   نند، علاقمندان را آموزش داده و فرهنگ سازی نمایند. مسئولی تا به حال در این موارد از ما سئوال نکرده است. هیچ مسئولی از ما نپرسیده که آب انبار قدیمی شهر را چه باید کرد؟ درخت نارون  قدیمی شهر را چه باید بکنیم؟ کهریزهای آب و دهها موارد دیگر را چه کنیم؟ چگونه باید بومگردی را فعال کرد و خانه های قدیمی را برای چنین امری بازسازی نمود؟ مسئولین و متولیان امر باید به این  چراها پاسخ گویند و چگونگی ها را از شهرداری درخواست نمایند، منِ شهردار تمامی اعضای شورای شهر هم در خدمت آنها هستیم. اگر متولیان این امر ورود نکنند، منِ شهردار که به تنهایی نمی  توانم در تمامی حوزه ها ورود کنم. به عنوان مثال شما حساب کنید که چه درصدی از وظایف حوزه شهرداری مربوط به صنایع دستی و گردشگری است؟ ما باید به خدمات شهری و پروژه های عمرانی و  دهها موارد دیگر هم رسیدگی کنیم. – این امر چه صدمات و آسیب هایی می تواند در پی داشته باشد؟ جهان پور: شما ببینید که خانه بهداشت کوزه کنان را چه زمانی ساخته اند؟ در آن زمان  متولیان استانی کجا بودند تا نگذارند یک حمام قدیمی و خزینه دار شهر را برای ساختن یک ساختمان تخریب کنند، آن هم در شهری که فقط حدود هزار هکتار اراضی ملی دارد، آن هم در شهری که  مین های زیادی جهت پروژه های عمرانی خود داشته و دارد. لزومی نداشت که چنین حمام قدیمی را تخریب بکنند. هیچ متولی پیدا نشد که این عمل را محکوم و عوامل آن را توبیخ نماید. طبقه   فوقانی آب انبار قدیمی شهر که توسط مرحوم حاج مهدی کوزه کنانی مرمت گردیده- تبدیل به کاهدانی شده است. متولی رسیدگی به امر چه کسی است؟ متولی نباید اجازه می داد که در کنار چنین ساختمان تاریخی و قدمت داری و حتی در حریم آن ساخت و ساز این چنینی انجام گیرد. اگر این آب انبار تخریب شود، چه کسی پاسخگوست؟ شهروندی می گفت که این آب انبار را برای ساختن  پارکینگی در کنار مسجد، تخریب کنیم! در کنار قدمت تاریخی شهر،باید بدانیم که صنایع دستی آن نیز در کل آذربایجان بی همتا است. کوزه گری مثل قالی بافی و یا سایر صنایع دستی نیست که بتوان آن را در هر شهر و روستایی ایجاد کرد. بهتر است سازمان میراث فرهنگی و گردشگری استان گزارش کاری در مورد اقدامات انجام شده در کوزه کنان را جهت تنویر افکار عمومی خصوصا هنردوستان فرهیخته ارایه بکند. بنده آمادگی کاملی دارم که در قدمت شناسی،تاریخ شناسی و هنرشناسی کوزه کنان با هر مقام و فردی همکاری کنم. یقینا در زلزله تبریز- سلماس خیلی از غارها    بناهای ما زیرخاک دفن شده اند. خیلی از ساکنین مدعی هستند که در زیر خانهخود شاهد بقایای غار هستند. این موارد باید به صورت کارشناسی مورد مطالعه و بررسی قرار گیرد والا من  که متخصص این امر نیستم.  روایتی است که در جنگ چالدران شاه اسماعیل صفوی قشون خود را در کوزه کنان در غاری به طول 15 کیلومتر نگه می داشت.

این غار 15 کیلومتری امروزه کجاست؟ چه  کسی مسئول احیای آن است؟ این کارها نمی تواند توسط بخش خصوصی انجام گیرد؟

اگر مسئولین امر متوجه موضوع و اهمیت این شهر بودند، آن وقت می دانستند که باید پیگیر عدم تمدید پروانه موافقت اولیه از سال 95 – 94 می شدند. 75 هکتار برای ایجاد دهکده توریستی و تفریحی  چیزی نیست که ما در تمامی استان شاهد آن باشیم. چرا در مورد عدم پیشرفت این طرح، کسی سوال و پیگیری نمی کند؟

– با این همه، جنابعالی به عنوان شهردار، چه چشم اندازی برای  کوزه کنان متصور هستید؟ ظاهرا با این اوضاع، کوزه کنان جهت دستیابی به توسعه یافتگی راه درازی را در پیش خواهد داشت؟

جهان پور: نگاه بنده به توسعه شهر، یک نگاه سنتی- مدرن است. در کوزه کنان به قدر کافی امکانات لازم برای بوم گردی وجود دارد که باید بازسازی و به روز شوند و درمدت یکسال در صورت همکاری  می توان بوم گردی را راه اندازی نمود. در کنار آن، باید امکانات مدرنی همچون هتل، هتل سوئیت و… در شهر احداث شوند. اخیرا سرمایه گذاری از بخش خصوصی داوطلب شده که با آجرهای سنتی،  هتلی به شکل کوزه در کوزه کنان احداث کند. اگر همه اینها عملی شود، یک توریست حتی می تواند چند روز از زمان خود را جهت بازدید از جاهای مختلف و دیدنی و قدیمی کوزه کنان صرف کند. اگر  ما در کنار کهریزها خود آلاچیق های مدرن و سنتی داشتیم، یک توریست حتما دلش خواهد خواست که چند روز را در آنجا  بماند. بنابراین نگاه من این است که باید بتوانیم یک شهر سنتی- مدرنی را  با امکانات مختلف شهری ایجاد کنیم. اگر بتوانیم به این چشم انداز دست یابیم، می توانیم به توسعه یافتگی هم امیدوار باشیم.

– طبیعتا برای ایجاد چنین چشم اندازی، شهرداری هم نیاز به انجام اقدامات و بسترسازی هایی دارد؟

جهان پور: در دهکده توریستی، همه این موارد از جمله کاربریهای عمومی و خدماتی اسب، استخر و… پیش بینی شده است ولی از آنجایی که پروژه اجرا نشده و ناظری برای عدم اجرایی شدن آن  هم نبوده، شهرداری به تنهایی نمی تواند کار موثری از پیش برد. استانداری، فرمانداری، میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری و شهرداری باید به همراه هم بتوانند به این چشم انداز توسعه  یافتگی دست یابند. صنایع سفالگری لالجین همدان بعد از انقلاب شروع به کار کرده ولی آنها هم اکنون در مرحله صادرات محصولات خود هستند و تازه ما در کوزه کنان در بعضی مواقع واردات هم داریم!

– ظرفیت صنعت سفالگری در کوزه کنان از لحاظ اشتغال، تولید، برندسازی شهری، درآمدزایی و… به چه میزانی است؟

جهان پور: ما از این ظرفیت برخوردار هستیم که به عنوان یکی از پایگاه های تفرجگاهی کلانشهر تبریز وکشوری در بُعد طبیعت گردی، بوم گردی و صنایع دستی سفال عمل کنیم. امروزه استفاده از  ظروف سفالی در تمامی خانوارها افزایش یافته چرا که انسان امروزی دوست دارد که به سنت های خود بازگردد. یکی از سرمایه گذاران بخش خصوصی در کوزه کنان، برای اولین بار توانسته به خاطر  تولید ظروف سفالی بدون سرب، مجوز سیب سلامت بگیرد. اگر وزارت بهداشت این امر را یاری کند، می توان به افزایش مصرف این تولیدات در سبد خانوارها امیدوار بود چرا که استفاده از ظروف سفالی می تواند در ایجاد سلامت فکری، روحی و روانی جامعه خیلی موثر واقع شود.

– در کنار این ظرفیت و توانایی، کوزه کنان از یک برند سیاسی بی نظیری به نام مرحوم حاج مهدی کوزه کنانی برخوردار است. برندی که توانسته در جریان مشروطیت آن چنان نقشی ایفا کند که لقب  «ابوالمله » را از طرف ملت آن خود کند. در احیای این برند چه برنامه هایی داشته اید؟

جهان پور: برای اولین بار در یکصدمین سالگرد مشروطیت، با برگزاری مراسمی به این امر اقدام کردیم که متاسفانه بعد از آن ادامه آن امکان نیافت چرا که برای اجرای چنین برنامه هایی بایستی بخش  دولتی حمایت نماید. حاج مهدی کوزه کنانی به عنوان بزرگ مرد انقلاب مشروطیت، فردی شناخته شده است که از مال و جان خود در این راه دریغ نکرد. اما به هر حال ما هم در نوبه خود اقداماتی کرده  یم. ما به شناسایی خانواده و اعضای باقیمانده این خاندان  پرداخته ایم تا بتوانیم از خاطرات، اسناد و روایت های آنها در احیای نقش آن بزرگ مرد در کوزه کنان بهره بریم. در کوزه کنان خانه ای   شناسایی شده که وقتی حاج مهدی کوزه کنانی به اینجا می آمد در آنجا سکونت داشت. این خانه امروزه در دست شخص دیگری است که ما در تلاش هستیم با تملک این خانه بتوانیم آن را به عنوان خانه حاج مهدی کوزه کنانی ثبت کنیم. ما نمی توانیم تنها به نصب یک تندیس از حاج مهدی کوزه کنانی بسنده نماییم بلکه باید در زادگاه این بزرگ مرد، بتوانیم موسسه و دفتر حاج مهدی کوزه کنانی  شناسی را تاسیس کنیم تا بتوانیم به بررسی چرایی و عملکرد وی پرداخته و آن را بررسی کنیم. من به عنوان یک شخص حقیقی شرمنده ام که تا به حال نتوانسته ایم در این راستا کاری  کنیم، و به عنوان یک فرد حقوقی هم انتظار دارم که با کمک مسئولین بتوانیم یاد و نام آن نیک مرد را در زادگاه خود عظمت بخشیم.

– با توجه به وجود دو مولفه تاریخی- حاج مهدی کوزه کنانی و بحث سفالگری- نیاز است که در این شهر موزه ای نیز تاسیس شود. آیا در این زمینه برنامه ای دارید؟

جهان پور: ما در راستای این امر اطلاعیه ای به همشهریان عزیز خود داده ایم که اگر کسی در خانه اش اشیا و یا اسناد قدیمی دارد، آنها را به شهرداری تحویل دهد. در نظر داریم که طبقه فوقانی  ساختمان فعلی شهرداری را تبدیل به موزه مردم شناسی کرده تا این وسایل و اشیا در آن به نمایش عموم گذاشته شود. بهتر است بدانیم که خیلی از این اشیا در خانه ها در حال تخریب هستند و ما  باید هر چه زودتر به این امر اقدام کنیم.

– در بحث پروژه های سرمایه گذاری بخش خصوصی، طبیعتا باید مشوق هایی درنظر گرفته شده و بسترسازی هایی در شهر اعمال گردد. در راستای این امر و همچنین شناسایی فرصت های سرمایه
گذاری چه اقداماتی شده است؟

جهان پور: در ماه گذشته بنری در سطح شهر نصب کرده و در حدود 30 مورد از فرصت های سرمایه گذاری را معرفی نمودیم که در اولین روزها برای 3 مورد از آنها سرمایه گذار پیدا شد. کوزه کنان یک  منطقه کشاورزی است و تا به حال در مردم این فکر و انگیزه ایجاد نشده که باید در پروژه ها شرکت کنند. گرچه شیوه نامه هیات عالی سرمایه گذاری بخش خصوصی مشخص است اما ما نیز مشوق  ای خود را بر اساس موارد سرمایه گذاری داریم. اما در عین حال منتظر پیشنهادات متعدد سرمایه گذاری از سوی بخش خصوصی هم هستیم چرا که شاید آنها پتانسیل های دیگری را مد نظر داشته  باشند که از دید ما مغفول مانده است.

– در زمینه کشاورزی، کوزه کنان از چه ظرفیت هایی برخوردار است؟

جهان پور: برای استفاده از این ظرفیت، بایستی به ایجاد صنایع تبدیلی اقدام کنیم چرا که ما در تولید بسیاری از میوه ها و از جمله تولید گیلاس در استان رتبه اول را داریم. به طور مثال یکی از بخش  های خصوصی روزانه 10 تن گیلاس ما را خریداری می کرد و بعد از سورتینگ، اقدام به صادرات آن به کشورهای عربی می نمود. وی سپس محصولات درجه دوم را به بازارهای داخلی عرضه کرده و  بخش های به جا مانده را هم به کارخانه های کنسانتره میوه می فروخت. بر همین اساس ما در این راستا اقدام به طراحی میدان میوه و تره بار شهرستان شبستر کرده ایم، میدانی که سردخانه و  صنایع تبدیلی هم خواهد داشت. ما تا به امروز محصولات کشاورزی خود را به صورت سنتی به بازار عرضه کرده ایم که این امر سبب می گردد هم بخش زیادی از میوه ها در طول راه تلف شده و از بین  برود و هم این که ماندگاری آن ضعیف گردد. حال یک سرمایه گذار بخش خصوصی برای سرمایه گذاری در این زمینه علاقمند شده که می خواهد محصولات را در زمان برداشت از باغدار خریده و در  سردخانه با دادن شوک سرد به میوه، ماندگاری محصول را افزایش دهد. بنابراین با چنین اقداماتی بستر توسعه کشاورزی کوزه کنان شاهد گسترش قابل توجهی خواهد بود.

– برنامه های شهرداری  کوزه کنان برای سال جاری چیست؟

جهان پور: در نظر داریم که با ایجاد بازارچه ای بتوانیم بسیاری از برنامه ها و جشنواره های خود را در آنجا برگزار کرده و محصولات و خدمات خویش را عرضه کنیم. تا زمانی که نتوانیم با برگزاری انواع  جشنواره ها، پتانسیل های خود را بشناسانیم چندان موفق نخواهیم بود. دقیقا به یاد دارم که در دوران کودکی ما تمام میوه ها و محصولات خود را در کنار جاده به مسافرانی می فروختیم که قصد  بازدید و حضور و تفرج در بندر شرفخانه دریاچه ارومیه را داشتند اما امروزه همه محصولات کشاورزی توسط بارفروشان به صورت سنتی به بازارهای خارج از  استان ارسال می شود. با این وضع که نمی  وان شاهد شکوفایی کشاورزی شد. البته  تا عملیاتی شدن این بازارچه، در نظر داریم که در کوتاه  مدت با برگزاری نمایشگاه ها و جشنواره ها اقدام به عرضه داشته های خود نماییم.  یکی از برنامه  های دیگرمان احیای شهرک صنعتی کوزه  کنان است. به نظرم در حال حاضر ناحیه صنعتی کوزه کنان  متولی خاصی ندارد. این ناحیه اولین ناحیه صنعتی در منطقه است که جهت ایجاد صنایع  تبدیلی  ایجاد شده اما در حال  حاضر چندین کارخانه در این ناحیه تعطیل است. کارخانه ای هست که در طول 20 سال  گذشته غیر فعال رها شده است. باید این ناحیه صنعتی متولی خود را داشته  اشد تا  کارخانه دار را ملزم به راه اندازی آن نماید، نه این که  کارخانه داری بیاید و با قیمت خیلی ارزان زمینی خریده و بعد  از سال ها، از افزایش قیمت زمین بهره مند گردد. دولت محترم همه امکانات   ک شهرک صنعتی از قبیل آب،  برق سه فاز، گاز، راه های مواصلاتی و خلاصه هر اقدامی را که لازم بوده فراهم نموده است اما با این همه نتوانسته ایم شاهد توسعه  ناحیه صنعتی در منطقه باشیم.   برای اجرای برنامه ها، شهرداری نیاز به هماهنگی و هم رایی  شورای شهر دارد.

شما به عنوان یک شهردار تا چه حد با شورای شهر خود هماهنگ هستید؟

جهان پور: خدا را شاکرم که ما به همراه 5 عضو شورای شهر و نیز به همراه یک مشاور حقوقی، و همکاران ارجمندم توانسته ایم یک تیم 7 نفره واحد و هماهنگی را شکل دهیم. شورای شهر با  صداقت کامل به بنده در راستای تحقق اهداف و ایده ها کمک می کند. ما جزو نادر شهرهای استان هستیم که توانسته چنین شهردار و شورای هماهنگی داشته باشد.

– طبیعی است که مردم می توانند در پاسخگو کردن مسئولین و مدیران نقش موثری داشته باشند. شاید در جهت ایجاد حس مطالبه گری مردم، تشکیل انجمن ها، تعاونی ها و تشکل ها می تواند  تاثیرگذار باشد. در این راستا چه اقداماتی شده است؟

جهان پور: در این راستا برای اولین بار انجمن میراث فرهنگی شهرستان شبستر را تشکیل داده شده است. ما می خواهیم انجمن صنایع دستی و سفالگری کوزه کنان را تشکیل دهیم. در کنار این  همه، نیازمند تشکیل تعاونی های مختلف از جمله تعاونی کشاورزی، حمل و نقل، صنایع تبدیلی و… هستیم. البته تشکیل اینها وظیفه اداره تعاون است نه شهرداری. گرچه در ایران مدیریت واحد  شهرداری وجود ندارد ولی با این وجود مردم همه کاستی ها را از شهرداری می بینند و از آن انتظار پاسخگویی دارند. اما بایستی ادارات و سازمان  های مختلف پاسخگوی این همه نیاز باشند. اگر  مردم ولی نعمت ما هستند، حتما بایستی پاسخ های آنها نیز داده شود. می خواهم عرض  کنم گرچه همه این موارد جزو دغدغه های ما هستند ولی لزوما بر عهده شهرداری نیستند. ما نهایتا می  توانیم مسایل را پیگیری و در  انجام آن مساعدت کنیم. ما در 10 حوزه برای ایجاد سمن ها و تشکل  های مردم نهاد برنامه ریزی کرده ایم و می توانیم آنها را شکل دهیم. البته برای آنها اقداماتی نیز   رده ایم.

– چشم انداز مطلوب نهایی شما برای کوزه کنان چیست؟

جهان پور: ما داریم بر روی تدوین یک چشم انداز 20 ساله در قالب چهار برنامه 5 ساله کار می کنیم تا کسانی که بعد از ما توفیق خدمتگزاری برای مردم را خواهند داشت، آن را ادامه دهند. البته  تصمیم داریم که سال اول برنامه را در سال 99 اجرایی نماییم ولی هر چه دقت می کنم می بینم که باید همه موارد چشم انداز 20 ساله را شروع کنیم چرا که همگی برنامه ها در ادامه هم بوده و به هم مرتبط هستند. مثلا اگر در سال 82 شهرداری و شورای شهر مجاب و ملزم به تدوین این برنامه بود، ما امروزه خیلی پیشرفت کرده بودیم. به هر حال معتقدم که کوزه کنان هم به خاطر صنایع  دستی، تاریخی، گردشگری، و هم در بخش کشاورزی حرفی برای گفتن دارد و صاحب ادعا است. شما هیچ شهری را نمی توانید پیدا کنید که در کنار آن، هزار هکتار اراضی ملی وجود داشته باشد.  شهری را نمی توانید پیدا کنید که چند تا قنات فعال داشته باشد. کمتر شهری پیدا می شود که بزرگترین رودخانه را داشته باشد. ما بهترین معادن شنو ماسه را داریم. بزرگترین دهکده توریستی و  فریحی را داریم. این شهر پتانسیل های مختلفی دارد، بنابراین نیاز عنایت ویژه مدیران شهرستانی و استانی را می طلبد.

منبع: مجله انجمن | شماره 32


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

© تمامی حقوق متعلق یه نشریه می باشد

طراحی سایت ، فرابین پندار تبریز