اولویت بخش خصوصی حفظ سرمایه است

اولویت بخش خصوصی حفظ سرمایه است
 تیر ۱۸, ۱۴۰۱  goroob online  اقتصاد , انجمن
اولویت بخش خصوصی حفظ سرمایه است

 

گفتگوی اختصاصی با دکتر خلیل قلی پور خلیلی

رئیس هیئت مدیره شرکت صنایع غذایی کشت و صنعت پیاذر (آسان)

 

شرکت صنایع غذایی کشت و صنعت پیاذر (آسان)، تولیدکننده و عرضه کننده انواع محصولات غذایی با رعایت دقیق استانداردهای روز جهانی در ایران است. منابع انسانی شایسته این شرکت بهترین مواد اولیه را با استفاده از تکنولوژی روز به کار می گیرند تا این شرکت بتواند ضمن پاسخگویی به نیازهای متنوع و متعدد مشتریان خود در جامعه، با ارائه کیفیتی قابل رقابت در سطح تولیدات غذایی در سطح کشور، در بازارهای بین المللی حضور یابند. این شرکت با بیش از 50 سال سابقه تولید در کنار تلاش هرچه بیشتر برای افزودن غذای سالم و مُغذی به سبد خانوارها، همواره پایبند به تعهدات تجاری خود در طول زنجیره تامین و نیز درارتباط با تمامی گروه های ذینفع است.

شرکت صنایع غذایی آسان همواره با سرلوحه قراردادن موازین تجارت جهانی سعی دارد با نوآوری و تنوع در ارائه خدمات به عنوان کلیدی ترین عنصر تحقق مأموریت به تولید ثروت از راه کسب و کار با رعایت بهره وری منابع و اقتصادی بودن تولید بپردازد. این شرکت در جایگاه رهبری ماندگار در حوزه مواد غذایی نیمه آماده در ایران تلاش دارد تا طعم لذت بخش غذای سالم و مفید را به مردم خود و سایر کشورها هدیه نماید. اهداف بلند مدت این مجموعه در ارتباط تنگاتنگ با وضعیت این ماده غذایی در آینده در ارتباط با تمامی افراد جامعه می باشد. یکی از کلیدی ترین نقطه در تدوین اهداف بلند مدت شرکت صنایع غذایی آسان، همانا وجود یک بازار مصرف عظیم به صورت بالفعل و یک بازار مصرف فزاینده به صورت بالقوه در هر سال بوده که مسلما با توجه به اهمیت غذایی ذاتی این ماده و افزایش ظرفیت های تولیدی، امری بایسته و اجتناب ناپذیر می باشد.

دکتر خلیل قلی پور خلیلی، رئیس هیئت مدیره این شرکت، یکی از مدیران برتر استانی در حوزه کارآفرینی است. وی البته پیش از این طبع مدیریتی خود را در بخش های مختلفی آزموده و در هر یک با بجا گذاردن آثار ارزشمندی، به حوزه دیگر روی آورده است تا آنجائی که برای اولین بار مرکز طب هسته ای، آن هم با تکنولوژی آخرین روز دنیا، را در استان آذربایجان شرقی تاسیس و راه اندازی نمود. او پس از آن به بخش انبوه سازی مسکن روی آورده و در این صنعت نیز به موفقیت های بسیاری دست یافت، که البته در فرصت های دیگر شاید به این زمینه مدیریتی وی نیز پرداخت کنیم. اما اکنون این متخصص بازارهای بورس جهانی، ریاست هیئت مدیره شرکتی را برعهده دارد که می خواهد برای خویش اهداف درازمدتی را تبیین نماید.

ایشان راز موفقیت مدیریت خویش را حفظ سرمایه های مردمی می داند و برای حفظ کردن این سرمایه ها، روش های اخلاق مدارانه و قانونمندگرایانه ای را پیشنهاد کرده و خود نیز آن را همواره درپیش گرفته است. و درست به همین دلیل است که وقتی از چالش های بخش تولید آن هم در تمامی حوزه های آن با وی به بحث می نشینیم، با جسارت کامل می گوید که من هیچ مشکلی ندارم! اظهار چنین ادعایی آن هم در روزگار کنونی که بخش تولیدی کشور همواره با انواع چالش های متعددی روبروست و همه مدیران از این همه چالش به تنگ آمده اند، کمی جسارت و توانایی بیشتری می خواهد.

وی که معتقد به مشارکت عموم مردم در حوزه سرمایه گذاری است و ادامه می دهد که «اکنون بیش از 10 سال است که به حوزه سرمایه گذاری ورود نموده ام. ابتدای ورودم به این حوزه با مدیریت شرکت سرمايه گذاری توسعه آذربايجان (سهامی عام) آغاز گردید که در این شرکت به موفقیت های بسیاری دست یافتیم ولی روی دادن برخی از اتفاقات از جمله ورود برخی از سهامداران غیرصلاحیتدار! سبب گردید که بنده از این مجموعه کنار کشیده و به سرمایه گذاری در شرکت کشت و صنعت پیاذر ورود پیدا کنم.

 

رئیس هیئت مدیره شرکت پیاذر می گوید: این شرکت در سال 1348 تاسیس گردیده و در طول این سالیان مَدید مدیریت های مختلفی را تجربه کرده تا این که که امروزه به دست ما رسیده است. بعد از ورودم به این حوزه سرمایه گذاری، به موفقیت های بسیاری هم- در این شرکت- دست یافته ایم به طوری که از آن دوره به بعد، سوددهی و سودسازی کارخانه به رشد قابل قبولی ارتقا یافته است و اکنون نیز سرمایه این شرکت به صورت بهینه در اهداف توسعه آن مورد استفاده قرار می گیرد. البته برای توسعه آتی نیز اهداف و چشم اندازهایی تعریف گردیده است، بخصوص این که در استان ما زمین های بایر بسیاری وجود دارند که درنظر داریم با ورود سرمایه گذارانه به این حوزه، از آنها به عنوان مزرعه استفاده نموده و بتوانیم مواد اولیه مورد لزوم خود را راسا تولید نماییم. بنده معتقدم که بهتر است هر شرکت تولیدی بتواند به تولید مواد اولیه مورد لزوم خود اقدام نماید چرا که وابستگی کارخانه های تولیدی در امر تامین مواد اولیه مورد نیاز خویش، ممکن است اهداف شرکت را در مقاطع بخصوصی با مشکل مواجه سازد. به هر حال با اتخاذ چنین روش هایی توانسته ایم از سرمایه های خود استفاده بهینه ای نموده و امر تولید را با خیالی آسوده دنبال کنیم.

دکتر قلی پور درخصوص توانمندی های نیروی انسانی خود می گوید: البته در این خصوص از توانمندی های منابع انسانی خود نیز استفاده های فراوانی نموده ایم. تقریبا بیش از 150 نفر به صورت مستقیم در این شرکت مشغول بکار هستند که تمامی حقوق و مزایای آنها به همراه اضافه کاری ها و پاداش ها سر موعد پرداخت می گردد.

دکتر قلی پور در باره صادرات محصولات شرکت تحت مدیریت خویش نیز می گوید: عمده صادرات ما به کشورهای آذربایجان و پاکستان است، البته اخیرا نیز بر اساس رایزنی های انجام گرفته درصدد حضور در بازارهای عراق هستیم. لازم به ذکر است که در دوران حکومت گذشته افغانستان، به آن کشور نیز صادرات داشتیم که اکنون اما این صادرات قطع شده و فعلا تمایلی هم برای احیای آن نداریم.

وی در ادامه می افزاید: ما بیشتر اهداف صادراتی خود را متمرکز به کشور آذربایجان نموده ایم چرا که این کشور قوانین خاصی برای ورود مواد غذایی به کشور خود دارد و بنابراین صادرات مواد غذایی به این کشور به آسانی ممکن نیست و حضور در بازارهای آن نیاز به کیفیت بسیار بالای مواد غذایی دارد.

 

ایشان در باره سوالی در حوزه تنوع محصولات تولیدی شرکت می گوید: محصولات تولیدی ما متعدد و متنوع است. تولید انواع متعدد سبزی های خشک، انواع مختلف مواد غذایی پودری، رب گوجه فرنگی، شیر خشک بدون چربی، کمپوت میوه های مختلف در فصل های تولید محصولات کشاورزی، کنسروهای مختلف، تولید ادویه جات گوناگون، تولید پودر آب پنیر در انواع مختلف، و… از جمله تولیدات شرکت پیاذر ما با برند «آسان» است. درمرحله بعدی درنظر داریم که به تولید مواد لبنی (خامه) نیز اقدام نماییم. در این راستا درنظر داریم با تهیه شیر پرچرب و خامه گیری از آن، از شیر به دست آمده نیز در تولید شیر خشک بدون چربی بهره بریم.

وی اضافه می کند که: ما به غیر از «آسان» چندین برند دیگر هم داریم که از آنها نیز در حوزه های مورد نیاز بهره می بریم.

 

 

– آقای دکتر اگر ممکن است در باره اطلاعات مالی شرکت و حجم فروش سالیانه خود نیز گزارشی ارائه دهید؟

 

دکتر قلی پور: از آنجایی که شرکت ما یک شرکت بورسی هست، تمامی اطلاعات مالی شرکت به صورت ماهانه در سامانه اطلاع رسانی ناشران کدال که مربوط به سازمان بورس و اوراق بهادار است ثبت می گردد که در این خصوص میزان فروش سالیانه ما در سال گذشته حدود 80 میلیارد تومان با سرمایه کنونی شرکت در حدود 16 میلیارد تومان و تعداد سهامداران آن نیز بیش از 15 هزار نفر می باشد.

– جنابعالی به عنوان یک مدیر موفق در حوزه های مختلف، بدون تردید دارای تجربیات و شیوه های مختلف مدیریتی هستید، نگاه شما به وضعیت اقتصاد استان چگونه است؟

 

دکتر قلی پور: از آنجایی که من یک انسان مثبت گرایی هستم، همه پدیده ها البته در حوزه مسائل اقتصادی را یک امر مثبت تلقی می کنم، حتی تلقی منفی از شکست ها نیز ندارم. بر همین اساس، اقتصاد استانی ما در حوزه تولیدی و صنعتی کارنامه قابل قبولی داشته و دارای رتبه بالایی در سطح کشور در کلیه حوزه های صنعتی، کشاورزی، و خدماتی می باشد و هر سه این موارد ذکر شده در ارتقا و توسعه اقتصادی استان نقش خاص خود را دارند.

 

– بدون تردید یکی از فاکتورهای توسعه اقتصادی، میزان سرمایه گذاری در آن است. به نظر می رسد که سهم اقتصاد استان از لحاظ سرمایه گذاری بخش دولتی کمتر از سرمایه گذاری بخش خصوصی است، و یا این که لااقل این چنین به نظر می رسد. چنین وضعیتی چه چشم اندازی از توسعه اقتصادی را برای این منطقه رقم می زند؟

 

دکتر قلی پور: طبیعی است که میزان افزایش سهم بخش خصوصی در اقتصاد یکی از مولفه های مثبت هر اقتصادی باشد. من خود نیز تمایلی به حضور بخش دولتی ندارم چرا که به لحاظ ماهیتی عمده مدیران بخش خصوصی با نگاه علمی مدیریت توانمندی دارند که این امر یکی از ضروریات پویایی بخش خصوصی است. بخش خصوصی هرگز نمی خواهد که سرمایه خود را از دست دهد و به همین دلیل با حضور مدیران کارآمد، همواره درتلاش حفظ سرمایه خود است و این امر یکی از خصوصیات بارز و مثبت بخش خصوصی می باشد.

 

– گفته های جنابعالی درست، ولی از آنجایی که اقتصاد کشور ما بیشتر یک اقتصاد دولتی است بنابراین بدون سرمایه گذاری های کلان دولتی نمی توان امیدی به امر توسعه اقتصادی داشت. در چنین اقتصادی، آیا صرفا بخش خصوصی می تواند تمامی بارهای مربوط بر توسعه اقتصادی کلان را خود راسا بر عهده گیرد؟

 

دکتر قلی پور: این امر درست است که حاکمیت اقتصادی ما مربوط به بخش دولتی است ولی بخش خصوصی همواره باید تلاش کند که سهم اقتصاد دولتی را هرچه کم رنگ تر کند. من فکر می کنم که بخش خصوصی توانمند ما از عهده این امر برمی آید، به شرط آنکه خوب هدایت و همچنین خوب هم حمایت گردد. به عبارتی، بنده نقش بخش خصوصی را توانمند می دانم که حتی می تواند نقش اقتصاد دولتی را هم برعهده گیرد. البته همواره بخشی از اقتصاد لازم است که در اختیار بخش دولتی قرار گیرد و لزوما هم نبایستی در اختیار بخش خصوصی قرار گیرد. به عنوان مثال صنایع بخش نظامی و… که جایز نیست به بخش خصوصی واگذار گردد. حتی در بسیاری از کشورهای توسعه یافته نیز این چنین است. در مقابل بخشی از صنایع هم هستند که لزوما بایستی در اختیار بخش خصوصی قرار گیرند.

 

– جنابعالی به درستی امر هدایت و حمایت را شرط مورد لزوم موفقیت بخش خصوصی دانستید. تکلیف امر حمایت معلوم است که بایستی توسط چه نهادهایی عمدتا دولتی صورت گیرد. ولی امر هدایت بایستی چگونه باشد؟

 

دکتر قلی پور: من به هدایت از منظر یک مدیر موفق می نگرم. مدیران بخش سرمایه گذاری خصوصی بایستی بتوانند سرمایه های خود را در امر توسعه اقتصادی بکار گیرند. بدیهی است که این امر توسط مشاوران خبره و آگاه هر مجموعه ای امکان پذیر است. این مشاورها بایستی بتوانند طرح ها و ایده های مختلفی را به یک مدیر ارائه دهند. اگر یک سرمایه گذار نتواند با شیوه ها و طرح هایی از سرمایه خود محافظت کند بزودی در معرض نابودی قرار خواهد گرفت.

 

– به نظر می رسد که در بخش هدایتی امر توسعه اقتصادی و سرمایه گذاری که جنابعالی به نقش گروه مشاوران اشاره بجایی نمودید نقش رسانه ها کم رنگ و یا حتی بی رنگ است، درحالی که مطبوعات می توانند نقش بسزایی در این خصوص اعمال نمایند. چرا علاقه بخش خصوصی به حضور رسانه در امر توسعه اقتصادی کم رنگ تر است؟ طبیعی است که ما در این پروسه از یک بخش خصوصی واقعی صحبت می کنیم، بخش خصوصی که متکی بر داده های سرمایه ای و اندیشه ای خود براه افتاده نه آن بخش خصوصی که سرمایه و امکانات خود را در یک روند رانتی به دست آورده و طبیعتا تمایلی به حضور رسانه مستقل درکنار خود ندارد.

 

دکتر قلی پور: فکر نمی کنم نگاه بخش خصوصی واقعی ما به مطبوعات منفی باشد. ما با آن بخش خصوصی که با توانمندی های رانتی شکل گرفته و رشد کرده کاری نداریم. اما در کل من موافق بخشی از گفته های جنابعالی مبنی بر نگاه منفی امر سرمایه به حضور رسانه ها در کنار امر اقتصادی هستم. البته این امر هم دلایل خود را دارد اما شما نقش حاکمیتی را در این خصوص نبایستی نادیده بگیرید. اجازه دهید که بیش از این وارد این بحث نگردم.

 

– جنابعالی درکشورهای اروپایی و آمریکایی به امر تحصیل مشغول بوده و تجربیات فراوانی را در این خصوص دارید. نگاه حاکمیتی آنها به امر سرمایه گذاری چگونه است؟

 

دکتر قلی پور: من سالیان متمادی در ژاپن و همچنین در آمریکا تحصیل و زندگی کرده ام. در چنین کشورهای توسعه یافته ای تصمیم حاکمیتی، مبتنی بر تشویق به امر سرمایه گذاری است؛ آنها در این پروسه نمی خواهند که سرمایه های مادی و انسانی خود را به خطر اندازند.

البته بنده در دوران گورباچف نیز حدودا دو ماه در کشور شوروی سابق حضور داشته و از نزدیک وضعیت اقتصادی آنها را رصد نموده بودم. ما در آن دورانی که اولین آزمایشگاه طب هسته ای را در استان راه اندازی کرده بودیم، مواد اولیه رادیواکتیوی مورد نیاز این امر را از کشور انگلستان وارد می کردیم. با توجه به دوران جنگ و اعمال تحریم های اکثر کشورهای دنیای غرب همانند امروز با آنها مشکل داشتیم. بنابراین تصمیم گرفتم که از بلوک شرق و کشور شوروی موارد اولیه مورد نیاز را وارد نماییم. من البته در مقام یک استاد دانشگاهی و محقق به این کشور سفر کرده بودم. متاسفانه شاهد بودم که امکان تهیه چنین موادی از آنجا وجود ندارد چرا که آنها دارای تکنولوژی مورد نیاز نبودند. بنابراین به نظرم نبایستی ما در خصوص تکنولوژی های برتر دنیا خود را از داشته های کشورهای غربی محروم نماییم. به نظرم تنها در چنین حالتی است که می توانیم به امر توسعه اقتصادی دست یابیم.

 

– بازگردیم به چالش های بخش خصوصی. به نظر می رسد که بخش خصوصی در کشور و بخصوص در استان ما مورد بی مهری قرار گرفته و گاها نیز آنها را آزرده خاطر می نمایند. پروسه های دست و پاگیر اداری در بخش سرمایه گذاری و تولیدی، نگاه های تنگ نظرانه و… مانع از جریان آزاد و روان بخش خصوصی می گردد. جنابعالی دهه های متمادی است که به عنوان یک بخش خصوصی فعال در عرصه عملیاتی تجربه دارید نظرتان در این خصوص چیست؟

 

دکتر قلی پور: من که هرگز مورد آزار و بی مهری قرار نگرفته و حتی دچار چالش عمده نیز نبوده ام! نه این که مشکلی نداشته ام بلکه همیشه سعی کرده ام که مشکلات خود را از طریق راه های عاقلانه و قانونی حل کنم. راه چاره بسیاری از مشکلات ما در داخل همین قانون های فعلی، قانون های مختلف مالیاتی، بیمه ای، و…، آن هم با تمام ایراداتی که می تواند وجود داشته باشد، حل شدنی هستند منوط بر این که ما اشرافیت کاملی بر این قوانین در حوزه های مختلف- داشته و سعی کنیم که با توسل به آنها چالش های خود را برطرف کنیم. اما درهر حال فکر می کنم که بخشی از این ناکارآمدی ها هم به سهم ناچیز و نقش اندک ما در راهروهای قدرت حاکمیتی مربوط می گردد. ما حتی جایگاه خود در مجلس را هم داریم از دست می دهیم. به نظرم علت اساسی این امر به قدرت کم لابی گری افراد موجود در صحنه هم بازمی گردد.

اجازه دهید مثالی در حوزه کاری خودمان بزنم. ما بخشی از مواد اولیه خود را از یک کارخانه شبه دولتی در استان مازندران تامین می کردیم. مدیر عامل آن کارخانه تغییر یافت و ایشان مانع از ارسال مواد اولیه به کارخانه ما گردید. اگر این مواد نمی رسید ما چاره ای جز تعطیلی کارخانه نداشتیم. به نزد معاونت اقتصادی استاندار وقت (دکتر جهانگیری) رفته و ماجرا را شرح دادم. سپس کلید کارخانه را به ایشان داده و گفتم که از فردا یا خود شما بیایید کارخانه را اداره کنید و یا این که آنجا را تعطیل می کنم. خلاصه با کمک ایشان، و البته با رایزنی های متعدد دیگر خودم، توانستم این چالش را به گونه ای حل کنم که دیگر هرگز ارسال آن مواد اولیه به کارخانه ما دچار چالش نگردید. بنابراین می خواهم به نقش مدیریتی افراد اشاره کنم که ریشه بسیاری از مشکلات ها ناشی از مدیران ناکارآمد است تا ناکارآمدی حاکمیتی. هر جایی که ما مدیران کارآمدی داشتیم، در آن حوزه توانسته ایم که موفق عمل کنیم، عکس این موضوع نیز صادق است.

 

– اگر قرار باشد که در امر تشویق به سرمایه گذاری بخش خصوصی، توصیه هایی به مقامات دولتی داشته باشید، چه می گویید؟

 

دکتر قلی پور: در ابتدا بایستی به شخص سرمایه گذار شناخت کافی داشته باشند تا بفهمند که این فرد یک سرمایه گذار واقعی است یا نه. به عبارتی به اهلیت سرمایه گذار آگاهی کاملی داشته باشند چرا که عدم اهلیت در یک امر سرمایه گذاری می تواند علاوه بر تبعات اقتصادی، تبعات اجتماعی متعددی نیز در جامعه به همراه داشته باشد. بنابراین اگر متوجه شدند که این فرد یک سرمایه گذار واقعی است حمایت های واقعی خود را از آن دریغ نکنند.

 

– در مقابل به یک سرمایه گذار چه توصیه ای خواهید داشت؟

 

دکتر قلی پور: یک سرمایه گذار ابتدا باید به این امر پی ببرد که سرمایه وی یک امر ملی است. گرچه سرمایه متعلق به خود ایشان است اما وقتی این سرمایه می خواهد وارد بخش توسعه اقتصادی گردد تبدیل به یک امر ملی می گردد که نبایستی و نمی توان آن را از پروسه مورد نظر خارج نمود. به صورت کلی، همه مردم یک جامعه باید به این حس برسند که کلیه دارایی هایی که در سطح جامعه وجود دارد ملی و متعلق به عموم مردم است. اگر ما چنین نگاهی داشته باشیم به سرمایه ها تعلق خاطر داشته و در حفظ آن سرمایه ها خواهیم کوشید.

 

– حال اجازه دهید نگاهی هم به وضعیت صنعت غذایی استان آذربایجان شرقی داشته باشیم. بدون تردید این استان یکی از قطب های صنعت غذایی کشور است ولی چندی پیش ما میزگردی داشتیم که در آن برخی از کارشناسان این حوزه ادعا داشتند که وضعیت این صنعت- در استان- درحال افول است و در آینده نزدیک این خراسان، اصفهان و حتی گیلان خواهد بود که قطبیت صنعت غذایی کشور را برعهده خواهند داشت. آیا جنابعالی موافق این تحلیل هستید؟

 

دکتر قلی پور: چندان موافق این نگاه نیستم چرا که بزرگان صنعت غذایی استان همواره به توسعه این صنعت در این منطقه اندیشیده اند. البته طبیعی است که بخشی هم بنا به دلایل مختلف از جمله استفاده بهینه و ارزان از منابع موجود انسانی، انرژی های مختلف و… به فکر سرمایه گذاری در سایر استان ها و مناطق کشور باشند که این امر نیز نمی تواند تاییدکننده رویکرد مورد نظر جنابعالی باشد. من به چنین سرمایه گذاری به منزله فرار سرمایه گذاری و یا افول یک صنعت نمی نگرم بلکه آن را به منزله استفاده از فرصت های مختلف می دانم.

 

– چالش های صنعت غذایی چه مواردی هستند؟

 

دکتر قلی پور: اگر بگویم که من هیچ چالش و مشکلی ندارم، شاید عده ای تعجب کنند ولی واقعیت این است که هیچ مشکلی ندارم که از آن گله کنم. اما به هر حال چالش های عمده این صنعت عبارتند از تامین سرمایه و تامین بازارهای فروش، چرا که خیلی ها در امر فروش نمی توانند موفق عمل کنند. اما چرا مجموعه ای مثل «شیرین عسل» می تواند در حوزه فروش موفق عمل کند؟ برای این که بازار بخش فروش، در دست خودشان است. بر همین اساس هم ما در تدارک هلدینگی هستیم که در آن بتوانیم فروشگاه های زنجیره ای خود را داشته باشیم.

 

– به نظرتان نمی توان بحث تامین بازارهای فروش را از طریق تجمیع واحدهای کوچک سرمایه گذاری با یکدیگر تحت عنوان یک برند واحد حل نمود؟ همان تجربه ای که در کشورهای توسعه یافته عملکرد موفقی داشته است.

 

دکتر قلی پور: به صورت کلی و به صورت یک ایده، موافق این عمل هستم ولی از لحاظ مصداقی حداقل در این استان موافق چنین عملکردی نیستم چرا که در بحث شراکت آن هم به انواع مختلف و در تمامی قالب های طرح شده آن ما تجربه ناکامی بیشتری داریم. این ایده هم به نوعی امر شراکت محسوب می گردد. شما ببینید که خیلی از شرکت های ما تحت عناوین سهامی عام و حضور در بورس، همچنان دچار مشکل هستند، و یا این که خیلی ها نمی خواهند در بورس حضور داشته باشند. فرهنگ اشتراکی ما تا حدودی دچار خدشه است، گرچه ما بخش موفق تعاونی را هم داریم. شما اگر به فروشگاه های اختصاصی زنجیره ای برخی از واحدهای تولیدی بنگرید متوجه می گردید که آنها حاضر به فروش تولیدات سایر واحدهای تولیدی نیستند، درحالی که از لحاظ سوددهی این امر می تواند عملکرد مثبتی هم داشته باشد.

 

– چرا روحیه شراکتی در فرهنگ ما ضعیف است؟

 

دکتر قلی پور: نمی دانم. بهتر است این را از جامعه شناسان بپرسید. بنده که برعکس خیلی ها، روحیه شراکتی بالایی داشته و همواره از شراکت های مختلف استقبال می کنم. شراکت درواقع همان تجمیع سرمایه های کوچک است که می توان با آنها دست به کارهای بزرگی زد. فکر می کنم که یکی از چالش های بزرگ در این زمینه ضعف رویحه شراکتی به دلیل مشکل خیلی ها در ارائه عملکرد شفاف است. خیلی ها از شفافیت می ترسند درحالی که شراکت برای بقای خود نیاز به شفافیت سازی دارد.

زمانی که من به عنوان یک پیراپزشک اقدام به تاسیس آزمایشگاه طب هسته ای در استان در اوایل دهه 60 شمسی نمودم، با برخی پزشکان شراکت نمودم. (البته به دلیل تاثیرگذاری منفی اشعه ها بر عملکرد انسان، از صنعت طب هسته ای کناره کشیدم). با یکی از این پزشکان شراکت چندین دهه ای و بسیار موفقی داشتم. روزی شریکم گفت که علاقه دارد سهم خود را جدا کند. ادعایش هم این بود که فرزندان هر یک از ماها شاید به این حوزه صدمه زنند. ما پیشرفت خیلی خوبی در امر شراکت داشتیم. حال شما فکر می کنید که یک شراکت این چنینی آن هم با قدمت 25 ساله چه مدت زمانی نیاز دارد تا تسویه حساب گردد؟ اگر بگویم که در عرض مدت 5 دقیقه کلیه سهم های ما جداسازی شد، شاید باور آن برایتان مشکل باشد. دفاتر حسابرسی و دارایی های ما به حدی شفاف بود که نیاز به بررسی های مجدد و بیشتری نداشت. امر شراکت بایستی از چنین شفافیتی برخوردار باشد. از آنجایی که خیلی ها از بحث شفافیت سازی واهمه دارند نمی توانند وارد پروسه شراکت گردند. اما برعکس، بنده خیلی متمایل به شراکت هستم و همیشه در به در به دنبال شراکت با افراد هستم چرا که در شراکت علاوه بر منابع مادی، می توان از تجمیع سرمایه های فکری هم بهره برد.

 

– یکی دیگر از راه های خروج از چالش های امر تولید، می تواند امر برون سپاری باشد. خیلی از برندها تمایلی به ایجاد کارخانه و صرف سرمایه های بسیار ندارند بلکه آنها می خواهند که صرفا به برندسازی بیندیشند. این تجربه نیز در کشورهای توسعه یافته نتیجه قابل قبولی داشته به طوری که بسیاری از برندهای برتر هم از این تجربه استفاده می کنند. گرچه طبیعی است که استفاده از چنین تجربه هایی نیاز به بسترسازی های متعددی دارد، که از جمله این بسترسازی ها، برخورداری از یک تیم کاملا حرفه ای درخصوص حفظ کیفیت موارد تولیدی در بخش های مختلف است. این بحث خیلی مهم و تاثیرگذار است، چرا که خیلی از واحدهای تولیدی ما قادر به حفظ کیفیت برند تولیدی خود نیز نیستند تا چه رسد به این که کیفیت برند دیگری را لحاظ کنند. به هر حال نگاهتان به این تجربه سرمایه گذاری در کشورهای توسعه یافته چگونه است؟

 

دکتر قلی پور: از آنجایی که خودم واحد تولیدی دارم، هرگز اقدام به اخذ سفارشات برون سپاری با برندهای دیگر نمی کنم. اصولا واحدهای تولیدی موفق اقدام به چنین کاری نمی کنند. البته خودمان گاها اقدام به امر برون سپاری می کنیم ولی هرگز سفارشات برون سپاری را قبول نمی کنیم. تنها واحدهای تولیدی غیربرندیگ و یا کارخانه هایی که دارای ظرفیت های خالی هستند، بیشتر اقدام به قبول سفارشات برون سپاری می کنند. در کنار این همه، قبول سفارشات برون سپاری خالی از دردسر هم نیست. به عنوان نمونه، ما در بخش صنعت غذایی، گاها با مواد اولیه نامناسب و ناکارآمد مواجه می شویم که در پروسه تولید آنها را کنار می گذاریم و یا این که ممکن است در روند تولید، بخشی از محصول دچار آسیب شده و در روند تولید قابل استفاده نباشد. قبولاندن چنین مواردی به سفارش دهنده خالی از چالش نیست. به هر حال هر کسی سبک مدیریتی خاصی داشته و بر همان اساس هم عمل می کند.

 

– آیا جنابعالی سبک مدیریتی خود را موفق می دانید؟

 

دکتر قلی پور: تا 90 درصد سبک مدیریتی خود را موفق می دانم.

 

– علل موفقیت آن را در چه می دانید؟

 

دکتر قلی پور: شفافیت مالی و تاکید بر کیفیت بالای تولید.

 

– و چشم انداز آتی شما؟

 

دکتر قلی پور: همان چنان به دنبال طرح های توسعه گرا در راستای تولید کالاها و محصولات جدید هستم.

 

– جناب آقای دکتر از وقتی که برای این مصاحبه در اختیار ما قرار دادید متشکریم.

 

دکتر قلی پور: از حضور جنابعالی نیز در مجموعه کشت و صنعت پیاذر (سهامی عام) و زحمتی که در این گفتگو تحمل کردید، سپاسگذارم.


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

© تمامی حقوق متعلق یه نشریه می باشد

طراحی سایت ، فرابین پندار تبریز